QOTSA - ...Like clockwork (2013)

            Zespół Queens of the stone age wydał w tym roku album, na który trzeba było czekać sześć lat. Lider grupy - Josh Homme miał nie lada zadanie: stworzenie płyty, która nie obniży poprzeczki postawionej przez poprzedni album - Era Vulgaris oraz udowodnienie, że jego projekt poboczny - Them Crooked Vultures (którego debiut został wydany w 2009r.) nie był wyznacznikiem nowej ścieżki jaką mógłby podążać również zespół QOTSA.
            Josh Homme w 2010 r. przeszedł skomplikowaną operację kolana, po której nie mógł podnieść się na nogi przez 4 miesiące. Członkowie zespołu - gitarzysta Troy Van Leeuwen, perkusista Joey Castillo, basista Michael Shuman oraz gitarzysta i klawiszowiec Dean Fertita - pomogli frontmanowi grupy wyjść z depresji i namówili Homme'a do pracy nad szóstym krążkiem zespołu. Aby powrócić do formy, muzycy postanowili wznowić wydanie debiutanckiego albumu - Queens of the stone age. Dodatkowo wyruszyli w trasę koncertową, w której każdego wieczoru odgrywali wszystkie kawałki znajdujące się na tej płycie. Wykonywanie swoich pierwszych utworów na próbach i na żywo, pomogło zespołowi wdrożyć się ponownie w esencję muzyki, jaką nagrywają od 1998 r. Po dość długiej przerwie wszyscy członkowie zespołu, wraz z nowymi i "stałymi gośćmi" wrócili do studia, aby nagrać szóstą płytę - ...Like clockwork (najdosłowniej - jak w maszynie zegarowej).
            Warto było czekać, bowiem dziesięć utworów wypełniających nowy album ukazuje najlepszą stronę twórczości grupy. Kompozycje wyraźnie różnią się od tych, które prezentuje zespół Them Crooked Vultures. Słychać w nich charakterystyczny styl właściwy tylko dla QOTSA, który może przypaść do gustu fanom zarówno ciężkiego, jak i lżejszego rocka. Oprócz żwawych i chwytliwych kawałków (If I had a tail, My god is the sun – pierwszy singiel promujący płytę), znajdują się spokojniejsze momenty (The Vampyre of time and memory, Kalopsia). Trudno jednak mówić o podziale utworów pod względem „ciężkości”, czy „ostrości”. Zespół często wprowadza słuchacza w określony nastrój, a następnie płynnie obraca jego charakter o 180 stopni.
            Oprócz „stałych gości” i byłych członków zespołu (Dave Grohl, Nick Oliveri, Mark Lanegan), na płycie biorą udział m.in. Trent Reznor (wokalista Nine Inch Nails) oraz Elton John (śpiew i pianino w utworze Fairweather Friends). Brytyjski muzyk dołączając do grupy spodziewał się udzielenia pomocy w stworzeniu ballady. Zespół zaproponował jednak słynnemu pianiście współpracę w komponowaniu utworu rockowego. To właśnie w Fairweather Friends najbardziej słychać udział wielu postaci związanych z QOTSA.

            Autorem warstwy tekstowej albumu jest Josh Homme. Lider porusza dość ciężkie tematy, na co częściowo miał wpływ incydent na stole operacyjnym, podczas którego Homme był w stanie śmierci klinicznej. Zapisem wrażeń po tamtejszych wydarzeniach jest utwór The Vampyre of time and memory. Utwór I sat by the ocean, podobnie jak Kalopsia dotyczy okłamywania siebie. Negatywne uczucia towarzyszą autorowi również we wcześniej wspomnianym If I had a tail. Mimo nieco tanecznej melodii i zwodniczo wesołego początku tekstu („Gitchy, Gitchy, oh la la...”), utwór opisuje bezsens życia w zimnym, materialistycznym świecie.
            Płyta ...Like Clockwork zaskakująco utrzymuje lub nawet przewyższa poziom poprzedniego albumu. Era Vulgaris zawierała wyróżniający się hit Make it wit chu oraz wyjątkowo ciężkie, choć również zapadające w pamięć Sick, sick, sick. Tutaj trudno jest wyróżnić najsilniejszy punkt lub wskazać najsłabszy moment. Kompozycje zadziwiają swoją różnorodnością wywierając na słuchaczu silne wrażenie. Z pewnością wielka w tym zasługa frontmana zespołu, który wydaje się posiadać nieskończone zasoby znakomitych pomysłów muzycznych i tekstowych. Z pewnego rodzaju „obawą” oceniam najnowszy album Queens of the stone age na najwyższą liczbę oczek. Kto wie, czy kolejna płyta zespołu okaże się znów lepsza od poprzedniej, a wtedy zabraknie skali ocen.