More Wine Please - Tides (2014)

Ameryka już dawno odkryta, ale nadal można się do niej wybierać. Zwłaszcza kiedy świeci słońce, panują dobre nastroje wśród współtowarzyszy, a kierowca też jest zadowolony, bo z reguły nie pije nigdy. Nie ma też w związku z tym żalu do pasażerów. Słońce zachodzi, zaczyna grzmieć, teraz wino smakuje jeszcze lepiej. Z radia samochodu słychać More Wine Please. Za oknem okolice Route 66 w stanie Kalifornia.

“Oh my darling friend
some things are better left unsaid”

Tak mi się maluje muzyka More Wine Please. Okładka ich debiutanckiej EPki „Tides” przypieczętowuje ten obraz, a okazuje się, że muzycy są z Wrocławia... Ale fajnie – pomyślałem – takie świeże, amerykańskie, umiejętne granie. Może nie ma tu fali innowacji, ale są „przypływy” pozytywnych emocji. Dużą zaletą są tutaj fingerpickingowe zagrywki. Obstawiam, że to one najbardziej powodują nośność utworów.

Unikalnością zespołu jest obrazowy i sugestywny klimat piosenek. Nie ma sensu rozważać, czy to jest jeszcze rock, czy już pop. Głos wokalistki jest piękny i wielobarwny. Warto też posłuchać o czym śpiewa Małgorzata Rabiega.

„Come with me let’s sail into the skies
Keep ourselves away from passing time
Listen to the wind
And harmonise, harmonise”

I jak tu z miejsca ich nie polubić? Nie chciałbym przesadzać, jeszcze raz przypomina mi to wers „(…) some things are better left unsaid”, ale wszystkie utwory na „Tides” są przebojowe i nie ma sensu wskazywać na najlepsze momenty. Przebojowość może kojarzyć się źle, ale muzyka More Wine Please powinna spodobać się każdemu. I nie trzeba słuchać jej pokątnie, jako guilty pleasure, bo to przecież, jak już wspominałem, umiejętne granie (muzycy Joy Division nie chcieliby próbować nagrania coveru, o nie). Życzyłbym sobie słyszeć muzykę pokroju More Wine Please w radiu. Ściskam kciuki, żeby wypleniło się wszędobylskie rockopolo i ustąpiło miejsce takim utalentowanym zespołom.